โอ้ผู้ห่มกายอยู่เอ๋ย !

และแด่พระเจ้าของเจ้า จงให้ความเกียงไกร (ต่อพระองค์)

และสิ่งสกปรกก็จงหลบหลีกให้ห่างเสีย

และเพื่อพระเจ้าของเจ้าเท่านั้นจงอดทน

นั่นคือ วันนั้น วันแห่งความยากลำบาก

จงปล่อยข้าไว้กับผู้ที่ข้าได้สร้างเขาไว้แต่ลำพังเถิด

และลูกหลานอย่างพรั่งพร้อม

แล้วเขายังโลภที่จะให้ข้าเพิ่มพูนแก่เขาอีก

ในไม่ช้าข้าจะเพิ่มพูนความยากลำบากแก่เขา

ดังนั้นเขาได้รับความหายนะ เขาจะคาดคะเนได้อย่างไร ?

แล้วเขาได้ตรึกตรอง

แล้วเขาก็ผินหลังออกไป และหยิ่งผยอง

นี่มิใช่อื่นใดนอกจากเป็นคำพูดของปุถุชน

และอันใดเล่าทำให้เจ้ารู้ได้ว่า สิ่งที่เผาไหม้นั้นคืออะไร ?

มันจะเผาไหม้ผิวหนังจนเกรียมดำ

และเรามิได้แต่งตั้งผู้ใดเป็นยามเฝ้าประตูนรก นอกจากมะลาอิกะฮฺเท่านั้น และเรามิได้กำหนดจำนวนของพวกเขาไว้ เว้นแต่เพื่อเป็นการทดสอบแก่บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธา เพื่อบรรดาอะฮฺลุลกิตาบจะได้เชื่อมั่น และบรรดาผู้ศรัทธาจะได้เพิ่มพูนการศรัทธา และบรรดาอะฮฺลุลกิตาบรวมทั้งบรรดาผู้ศรัทธาจะไม่ต้องสงสัย และเพื่อบรรดาผู้ในหัวใจของพวกเขามีโรคอีกทั้งบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาจะกล่าวว่า อัลลอฮฺทรงประสงค์อะไรด้วยอุปมานี้ เช่นนั้นแหละอัลลอฮฺจะทรงให้หลงทางผู้ที่พระองค์ทรงประสงค์ และจะทรงชี้แนะทางแก่ผู้ที่พระองค์ทรงประสงค์และไม่มีผู้ใดรู้จำนวนไพร่พลของพระเจ้าของเจ้านอกจากพระองค์ และนี่มิใช่อื่นใดนอกจากเป็นข้อตักเตือนแก่มนุษย์

ขอสาบานด้วยกลางคืนเมือมันคล้อยไป

แท้จริงนรกนั้นแน่นอนเป็นหนึ่งในความหายนะอันใหญ่หลวง

สำหรับผู้ที่ประสงค์ในหมู่พวกเจ้าจะรุดหน้า (ไปสู่ความดี) หรือจะรั้งท้าย (เพื่อกระทำความชั่ว)

ยกเว้นบรรดาผู้อยู่เบื้องขวา

เกี่ยวกับพวกที่กระทำความผิด

พวกเขากล่าวว่า เรามิได้อยู่ในหมู่ผู้ทำละหมาด

และพวกเราเคยมั่วสุมอยู่กับพวกที่มั่วสุม

จนกระทั่งความตายได้มาเยือนเรา

ดังนั้นเกิดอะไรขึ้นแก่พวกเขา โดยทีพวกเขาผินหลังออกห่างจากการเตือนสติ

หนีจากเสือสิงห์

ไม่เลยทีเดียว! ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังไม่กลัววันปรโลกอีกด้วย

ฉะนั้นผู้ใดประสงค์เขาก็จะจดจำรำลึกไว้